USTAWA z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych
Art 4.
2. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.
https://sip.lex.pl/akty-prawne/dzu-dziennik-ustaw/podatki-i-oplaty-lokalne-16793992/art-4
1. Podział powierzchni na strefy wysokościowe
Pomieszczenie dzielimy na strefy wg wysokości od podłogi do sufitu/skosu:
-
Strefa niska – wysokość < 1,40 m: NIE wlicza się do powierzchni użytkowej.
-
Strefa średnia – wysokość 1,40–2,20 m: wlicza się 50% powierzchni tej strefy.
-
Strefa wysoka – wysokość ≥ 2,20 m: wlicza się 100% powierzchni.
2. Jak zmierzyć powierzchnię użytkową?
Kroki:
-
Narysuj rzut pomieszczenia i zaznacz linie, gdzie wysokość wynosi:
-
1,40 m (granica strefy niskiej i średniej),
-
2,20 m (granica strefy średniej i wysokiej).
-
-
Oblicz powierzchnię każdej strefy:
-
Zmierz osobno powierzchnię strefy ≥ 2,20 m (A),
-
Zmierz powierzchnię strefy 1,40–2,20 m (B),
-
Strefa < 1,40 m (C) – pomijamy.
-
-
Zastosuj współczynniki:
-
Pow. użytkowa = A (100%) + B (50%).
-
3. Przykład obliczeń
Pokój na poddaszu ma:
-
8 m² strefy o wysokości ≥ 2,20 m (A),
-
6 m² strefy o wysokości 1,40–2,20 m (B),
-
4 m² strefy o wysokości < 1,40 m (C – nie wliczamy).
Powierzchnia użytkowa =
8 m² (A) + (6 m² × 50%) = 8 + 3 = 11 m².
4. Ważne uwagi
-
Norma PN-ISO 9836:1997 dopuszcza zaokrąglanie do 0,1 m².
-
W domach jednorodzinnych często stosuje się uproszczenia (np. pomiar „po podłodze” jeśli skosy są niewielkie).
-
W księdze wieczystej lub dokumentach technicznych może być podana powierzchnia „zastępcza” (np. bez uwzględniania skosów).
Jeśli potrzebujesz precyzyjnych obliczeń (np. na potrzeby projektu lub sprzedaży), warto skorzystać z projektanta lub rzeczoznawcy budowlanego.