Przepisy o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych (art. 23 Kodeksu cywilnego) stosuje się odpowiednio do osób prawnych, jednak dobra te nie są tożsame i ich stosowanie nie może mieć charakteru automatycznego. Przykładowo, u człowieka ochronie podlega życie, zdrowie, wolność, swoboda sumienia, nazwisko, wizerunek czy nietykalność mieszkania i oczywistym jest, że nie wszystkie te dobra mają zastosowanie do osoby prawnej (np. życie czy zdrowie).
W przypadku dóbr osobistych osób prawnych należy mówić o pewnych wartościach niemajątkowych, nierozerwalnie związanych z osobą prawną (niezbywalne), dzięki którym ta osoba może funkcjonować zgodnie ze swoim zakresem działania, czyli po prostu spokojne, w sposób niezakłócony działać na rynku
Katalog dóbr osobistych osób prawnych jest otwarty, jednakże tworząc go należy wziąć po uwagę pewną szczególną specyfikę tych dóbr. Charakteryzując je kładzie się nacisk na kryterium zewnętrzne (obiektywne), w odróżnieniu od kryterium wewnętrznego (subiektywnego) przypisywanego wyłącznie człowiekowi. Osoby prawne nie mogą odczuwać tak jak ludzie wyrządzonej im krzywdy. Świadomość własnej wartości czy szacunek dla samego siebie wymaga zdolności do subiektywnego postrzegania swojego istnienia, przypisywanej tylko człowiekowi. Podkreślenia także wymaga, że charakteryzując dobra osobiste, uwzględnia się cel i funkcję działalności danej osoby prawnej, która przykładowo może być gospodarcza, wychowawcza, charytatywna.
Dobrem osobistym osoby prawnej najczęściej naruszanym jest jej dobre imię, czyli inaczej reputacja, renoma, opinia handlowa, marka, goodwill, autorytet. Dobro to jest odpowiednikiem czci człowieka, ale nie w sensie subiektywnym (godność osobista), tylko obiektywnym, pojmowane jako obraz osoby prawnej w oczach osób trzecich.
Kolejnym dobrem osobistym osoby prawnej jest jej wizerunek, ale przez który inaczej niż przy człowieku, rozumie się znak ją symbolizujący (symbol, godło, herb). Atrybut osobowości, na który składa się zbiór cech fizycznych, przysługuje wyłącznie człowiekowi. Natomiast symbol, jako nośnik tożsamości w zewnętrznym odbiorze, indywidualizuje osobę prawną i jest jej wizerunkiem.
Ochronie podlega także nazwa (firma) oraz znak towarowy. Firma chroniona jest również przez art. 4310 Kodeksu cywilnego, a znak towarowy przez przepisy Prawa własności przemysłowej. Jednakże niewykluczone, aby takiej ochrony dochodzić także w oparciu o przepisy o dobrach osobistych.
Źródło: https://www.rp.pl/Dobra-osobiste/309229989-Dobra-osobiste-osob-prawnych.html