Uchwała 89/2009 (16 grudnia 2009) (Art. 4.1) w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w NBP
Wytyczne Dyrektora DP
Akty normatywne organów NBP są aktami prawa wewnętrznego. Możemy wyróżnić trzy rodzaje aktów normatywnych NBP:
- skierowane tylko do NBP
- skierowane do sektora bankowego
- skierowane do 1 i 2
normatywne – wydane na podstawie upoważnień ustawowych !!!
Podpis dyrektora na projekcie uchwały, gwarantuje że to właściwy projekt
Gdzie znaleźć informację dotyczącą obowiązujących aktów prawnych: Rządowe Centrum Legislacji
Teksty jednolite – ogłasza marszałek sejmu. Teksty ujednolicone – mają charakter informacyjny i nie mogą być traktowane na równi z tekstami jednolitymi.
Technika prawodawcza obejmuje formę oraz treść aktów normatywnych. Nie uwzględnia kwestii sporządzania uzasadnień.
Kto powinien przestrzegać zasad technik prawodawczych? wg. opinii DP NBP – wszyscy.
Przepisy przejściowe powinny regulować kwestie związane z postępowaniem, w chwili zmian przepisów-co robić np. ze sprawami rozpoczętymi w chwili obowiązywania starych przepisów.
Jednym rozporządzeniem można zmieniać tylko jedno rozporządzenie.
Rozporządzenia komisji UE są stosowane wprost, jako powszechnie obowiązujące. Dyrektywy wymagają wdrożenia. Regulacje nakładane dyrektywą mogą być już wdrożone, np. w kilku różnych ustawach i rozporządzeniach. Przed wdrożeniem należy wpierw zweryfikować czy doktryna nie jest już wdrożona.
Rządowe Centrum Legislacji tworzy projekty ustaw na podstawie założeń do projektów ustaw.
Przepisy powinny być:
- precyzyjne
- komunikatywne
- adekwatne do zamiaru
DOKUMENT TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO „OCENA JAKOŚCI PRAWODAWSTWA” (Słowniki):
- nie łączyć w jednym zdaniu dwóch osobnych regulacji (można/nie można)
- jedna uchwała reguluje jedną materię – np. rozporządzenie oparte na przepisach pochodzących z dwóch ustaw: co się stanie, gdy jedna z ustaw zostanie uchylona.
- nie zmieniać definicji zawartej w dokumentach nadrzędnych
- nie ma potrzeby przepisywania definicji dokumentów podrzędnych
- dobrze jest przygotować przepisy wykonawcze przed wprowadzeniem ustawy
Ramowy program seminarium nt:
„Tworzenie prawa i procedury legislacyjne w praktyce NBP„
3 grudnia 2010 r., Sala im. Wł.Grabskiego
Godz. 10.00 – 11.15 Prezentuje Jarosław Warych
1. Źródła prawa stanowionego.
– art. 87 – 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.;
– nadrzędność Konstytucji w systemie źródeł prawa (art. 8 ust.1 Konstytucji), orzeczenie TK w sprawie P 1/05;
2. Akty powszechnie obowiązujące i akty prawa wewnętrznego.
– Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego (akty powszechnie obowiązujące);
– uchwały Rady Ministrów, zarządzenia Prezesa Rady Ministrów, zarządzenia ministrów oraz inne akty o charakterze wewnętrznym w rozumieniu art. 93 Konstytucji;
– akty normatywne organów NBP; orzeczenie TK w sprawie K 25/09.
3. Kompetencje prawotwórcze organów NBP.
– wydawanie aktów normatywnych, instrument realizacji zadań banku centralnego;
– organy wydające oraz formy aktów normatywnych wydawanych przez organy NBP.
4. NBP i zewnętrzne procedury legislacyjne.
– prawo inicjatywy ustawodawczej (art. 118 Konstytucji);
– obowiązek opiniowania niektórych aktów prawnych (art. 21 ustawy o NBP);
– zewnętrzne prace legislacyjne, poprawki (art. 119 ust. 2 Konstytucji), opinie.
Godz.11.15 – 11.30 przerwa
Godz. 11.30 – 12.45 Prezentuje Agnieszka Kostrubała
1. Podstawa prawna procedury legislacyjnej w NBP.
– ustawa o NBP;
– uchwała nr 89/2009 Zarządu NBP z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w NBP;
– wytyczne Dyrektora Departamentu Prawnego:
* w sprawie sporządzania w formie dokumentu elektronicznego aktów normatywnych organów Narodowego Banku Polskiego i przekazywania do podpisu elektronicznego,
* w sprawie opracowywania, opiniowania i ogłaszania aktów nienormatywnych organów Narodowego Banku Polskiego,
* w sprawie nadawania numerów i przekazywania do podpisu aktów normatywnych i obwieszczeń organów NBP oraz ich ogłaszania,
* w sprawie redagowania tekstów ujednoliconych aktów normatywnych organów Narodowego Banku Polskiego. -Verte-
2. Postępowanie legislacyjne w NBP – aspekty praktyczne.
– projektowanie;
– opiniowanie w NBP oraz obowiązek konsultacji z EBC;
– podpisywanie i ogłaszanie aktów wydawanych przez organy NBP;
– teksty ujednolicone.
Godz. 12.45 – 13.00 przerwa
Godz. 13.00 – 14.15 Prezentuje Włodzimierz Paraszka
1. Zasady Techniki Prawodawczej.
– podstawa, rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (Dz. U. Nr 100, poz.908);
– zakres stosowania ZTP, w tym w praktyce NBP.
– wytyczne dotyczące opracowywania projektów założeń projektów ustaw.
2. ZTP jako metodyka sporządzania projektów aktów normatywnych.
– projektowanie jako proces (analiza stanu prawnego, wybór środków prawnych, sporządzanie projektu);
– budowa aktów normatywnych, układ przepisów, załączniki, przypisy;
– typowe środki techniki prawodawczej.
Procedury dotyczące opracowywania i ogłaszania aktów nienormatywnych organów Narodowego Banku Polskiego
W celu ujednolicenia zasad opracowywania i opiniowania oraz ogłaszania aktów nienormatywnych organów NBP, zwanych dalej „aktami nienormatywnymi”, Zarząd NBP ustala poniższe procedury do stosowania przez departamenty i jednostki organizacyjne.
Aktami nienormatywnymi są uchwały Zarządu NBP i Rady Polityki Pieniężnej, zwanej dalej „Radą”, niestanowiące norm prawnych, będące władczym wyrażeniem woli organów NBP, skierowanym do indywidualnego adresata w konkretnej sprawie, wynikającej z działań podjętych w ramach wykonywania ustawowych zadań.
Postanowienia procedur dotyczące departamentów lub dyrektorów departamentów stosuje się odpowiednio do zespołów będących komórkami organizacyjnymi Centrali oraz kierujących tymi zespołami.
- Projekt aktu nienormatywnego przygotowuje departament właściwy ze względu na merytoryczny zakres zagadnienia będącego przedmiotem aktu, zwany dalej „departamentem projektującym”.
- W razie potrzeby uzyskania opinii merytorycznej lub prawnej do projektu aktu nienormatywnego departament projektujący kieruje projekt do zaopiniowania odpowiednio przez departamenty lub jednostki organizacyjne, których zakresu zadań projekt dotyczy, lub przez Departament Prawny.
- Do projektu uchwały nienormatywnej Zarządu NBP dołącza się uzasadnienie, które powinno określać w szczególności cel wydania aktu oraz ocenę ewentualnych skutków finansowych jego wydania dla NBP.
- Projekt aktu nienormatywnego parafuje dyrektor departament projektującego oraz dyrektor Departamentu Prawnego.
- Projekt aktu nienormatywnego departament projektujący przekazuje do Gabinetu Prezesa z wnioskiem o skierowanie do rozpatrzenia przez Zarząd NBP, zgodnie z Procedurami dotyczącymi organizacji posiedzeń i obsługi Zarządu NBP.
- Po podjęciu uchwały nienormatywnej przez Zarząd NBP departament projektujący wpisuje datę podjęcia uchwały i przekazuje ją w trzech egzemplarzach, a w przypadku obowiązku jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym NBP, zwanym dalej „Dz. Urz. NBP”, w czterech egzemplarzach – w tym jeden parafowany przez dyrektora departamentu projektującego – do Departamentu Prawnego, w celu przedłożenia do podpisu Przewodniczącemu Zarządu NBP. W przypadku obowiązku ogłoszenia uchwały w Dz. Urz. NBP departament projektujący występuje do Departamentu Prawnego z wnioskiem o skierowanie jej do ogłoszenia.
- Departament Prawny nadaje uchwale nienormatywnej Zarządu NBP numer i przedkłada do podpisu Przewodniczącemu Zarządu NBP, a po podpisaniu przekazuje po jednym egzemplarzu uchwały do departamentu projektującego i Gabinetu Prezesa.
- W przypadku podjęcia przez Zarząd NBP uchwały nienormatywnej w drodze korespondencyjnego uzgodnienia (tryb obiegowy) Gabinet Prezesa przekazuje departamentowi projektującemu informację o dacie podjęcia uchwały. Egzemplarz uchwały parafowany przez dyrektora departamentu projektującego parafuje także dyrektor Gabinetu Prezesa z klauzulą „Przyjęto w trybie obiegowym”. Po parafowaniu uchwały przez dyrektora Gabinetu Prezesa departament projektujący, zgodnie z ust. 6, przekazuje odpowiednią liczbę egzemplarzy uchwały do Departamentu Prawnego w celu przedłożenia do podpisu Przewodniczącemu Zarządu NBP.
- W przypadku gdy Zarząd NBP dokonał zmiany w treści uchwały departament projektujący dokonuje odpowiednich zmian w uchwale.
- W przypadku gdy Zarząd NBP dokonał zmian w treści projektu uchwały nienormatywnej Rady departament projektujący opracowuje nowy projekt, zgodnie z zaleceniami Zarządu NBP.
- Projekt uchwały nienormatywnej Rady rozpatrzony przez Zarząd NBP kierowany jest za pośrednictwem Gabinetu Prezesa do rozpatrzenia przez Radę.
- Po podjęciu uchwały nienormatywnej przez Radę Gabinet Prezesa wpisuje datę podjęcia uchwały.
- Po podpisaniu uchwały nienormatywnej przez członków Rady w trzech egzemplarzach, a w przypadku obowiązku jej ogłoszenia w Dz. Urz. NBP – w czterech egzemplarzach, Gabinet Prezesa przekazuje wszystkie egzemplarze uchwały do Departamentu Prawnego w celu nadania numeru.
- Departament Prawny przekazuje po jednym egzemplarzu uchwały nienormatywnej Rady do departamentu projektującego i Gabinetu Prezesa.
- W przypadku obowiązku ogłoszenia uchwały nienormatywnej Rady w Dz. Urz. NBP departament projektujący występuje do Departamentu Prawnego z wnioskiem o skierowanie jej do ogłoszenia.
- Akty nienormatywne departament projektujący przekazuje do Departamentu Prawnego również pocztą elektroniczną, a w przypadku aktów nienormatywnych ogłaszanych w Dz.Urz. NBP – na informatycznym nośniku danych.
- Departament Prawny prowadzi rejestry aktów nienormatywnych organów NBP, odrębnie dla każdego z tych organów, i nadaje im numery, które zawierają symbol departamentu projektującego oraz wskazanie kolejności wydania aktu w danym roku i rok jego wydania.
- Departament Prawny umieszcza akty nienormatywne w Bazie Aktów Własnych w Systemie informacji prawnej Lex dla Banków Prestige.
PROCES LEGISLACYJNY W NBP
Przepisami regulującymi kwestię wydawania aktów prawnych w NBP są:
1) ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o NBP;
2) uchwała nr 89/2009 Zarządu NBP w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w NBP
oraz wytyczne dyrektora DP :
1) z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie nadawania numerów i przekazywania do podpisu aktów normatywnych i obwieszczeń organów NBP oraz ich ogłaszania;
2) 16 maja 2009 r. w sprawie sporządzania w formie dokumentów elektronicznych aktów normatywnych organów NBP i przekazywania do podpisu elektronicznego
3) w sprawie redagowania tekstów ujednoliconych aktów normatywnych organów NBP
Procedury Zarządu NBP dotyczące opracowywania i ogłaszania aktów nienormatywnych organów Narodowego Banku Polskiego uchwalone przez Zarząd NBP.
Podstawę prawną do wydawania aktu normatywnego stanowi przepis prawa materialnego rangi ustawowej. Tak więc akty normatywne organów NBP wydawane są na podstawie przepisów ustaw. Na ogół są to przepisy ustawy o NBP, które wskazują zarówno, który organu NBP jest uprawniony do wydania aktu jak też, jaki jest zakres przedmiotowy danego aktu. Np.:
· Art. 33 ust. 1 ustawy o NBP – daje podstawę do wydania przez Prezesa NBP zarządzeń „emisyjnych”, w których określa się wzory i wartość nominalna banknotów oraz wzory, wartość nominalną, stopę próbę i masę monet oraz wielkość emisji znaków pieniężnych, jak również dzień wprowadzenia ich do obiegu;
· Art. 17 ustawy ust. 3 pkt 2, który stanowi podstawę prawną dla Zarządowi NBP do wydawania uchwał w sprawach niezastrzeżonych dla innych organów NBP, a ust. 4 ww. przepisu zawiera katalog otwarty stanowiący o zakresie działania Zarządu i tak np. ust. 4 pkt 6 daje podstawę do wydania uchwały w sprawie planu działalności i planu finansowego;
· Art. 12 stanowi podstawę do podjęcia przez RPP uchwały w sprawie założeń polityki pieniężnej na dany rok.
Istnieją również przepisy innych ustaw, które stanowią podstawę prawną do wydawania przez organy NBP aktów normatywnych i tak np. art. 109 ust. 1 pkt 1 Prawa bankowego, daje podstawę do wydawania regulaminów w sprawie otwierania i prowadzenia rachunków bankowych; art. 8 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych stanowi podstawę do określenia przez Prezesa NBP – jako reprezentującego pracodawcę, w formie zarządzenia – zasad i warunków korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu, oraz zasad przeznaczania środków Funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej.
Procedurę dotyczącą prac legislacyjnych reguluje uchwała nr 89/2009 w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w NBP, zwana przez mnie dalej „uchwałą”.
W § 1 wskazuje rodzaje aktów prawnych, które podlegają jej postanowieniom oraz zakres regulacji, tzn. przygotowanie i uzgodnienie projektu aktu normatywnego, przedstawienie do podpisu, ogłaszanie aktów normatywnych, redagowanie tekstów ujednoliconych.
Zgodnie z § 3 uchwały, proces legislacyjny rozpoczyna się od opracowania przez właściwy departament projektu aktu normatywnego. Departamentem właściwym jest departament, w którego zakresie działania znajduje się materia podlegająca uregulowania, np. DOR – „Regulaminy otwierania i prowadzenia rachunków bankowych w złotych z wykorzystaniem Bankowości Elektronicznej”.
W przypadku gdy z zakresu kompetencji wynika, że właściwym może być więcej niż jeden departament albo żaden nie uznaje się za właściwy – następuje wyznaczenie projektodawcy przez osobę sprawującą nadzór merytoryczny nad danym zagadaniem tj. Prezesa albo wiceprezesa NBP albo członka Zarządu NBP. Głos decydujący ma Prezes jeżeli należałoby rozstrzygnąć spór pomiędzy dwoma członkami Zarządu albo Prezesem a członkiem Zarządu. Na ogół jednak Zarząd wskazuje projektodawcę winnego opracowania stosownego projektu.
Uchwała w § 4 ust. 1 odwołuje się do „Zasad techniki prawodawczej”, które są zawarte w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Zasady te określają zarówno kwestie techniczne konstruowania aktów – a więc budowę danego aktu prawnego, jego systematykę, jak i kwestie związane ze sposobem formułowania przepisów. Akty NBP w swojej budowie nawiązują do rozporządzeń wydawanych przez orany administracji rządowej.
Z § 4 ust. 2 uchwały wynika obowiązek podpisywania projektu przez dyrektora departamentu projektującego. Podpis ten miał stanowić potwierdzenie tego, że projekt przekazany do uzgodnień jest przez dyrektora zaakceptowany. Oczywiście sam fakt podpisania pisma przewodniego, do którego projekt jest dołączony powinien stanowić wystarczający dowód, że dyrektor wie co kieruje do uzgodnień, ale intencją było zapewnienie, że dany dokument jest właśnie tym ostatecznym – kierowanym do innych departamentów. Wiadomo, że często pierwszy projekt departament projektujący sam, jeszcze przed skierowaniem do uzgodnień, wielokrotnie poprawia i udoskonala i dlatego parafa dyrektora miała wykluczyć pomyłkę przesłania innej wersji niż ostateczna. Jednak departamenty nie realizują tego postanowienia i podpis dyrektora figuruje tylko na piśmie przewodnim. Oczywiście prawie zawsze parafa dyrektora znajduje się na projekcie już uzgodnionym, przekazywanym do DP przed skierowaniem na posiedzenie Zarządu.
Do projektu aktu normatywnego, zgodnie z § 4 ust. 3, należy dołączyć uzasadnienie, które powinno odpowiadać na następujące pytania: po co jest tworzony dany akt, na kogo oddziaływuje – tzn. czy nakłada obowiązki lub daje uprawnienia, zobowiązuje do działania, oddziaływuje na inne przepisy, niesie skutki finansowe dla NBP i czy podlega konsultacjom z EBC. Częstym błędem popełnianym przy pisaniu uzasadnienia do uchwały zastępującej obowiązującą uchwałę jest wskazywanie w uzasadnieniu tylko nowych rozwiązań, bez ponownego sformułowania podstawowych informacji odnoszących się do nowej uchwały. Fakt, że zostało to już opisane w uzasadnień do uchylanej uchwały nie zwalnia z obowiązku powtórzenia tego w uzasadnieniu do nowej, zwłaszcza, że nigdy nie będzie to dosłowne przekalkowywanie przesłanek jakie zostały zawarte w uzasadnieniu do uchylanego aktu.
Proponuję również stosowanie oznaczenia wersji projektu poprzez umieszczanie w prawnym górnym rogu wyrażenia „Projekt z dnia…..” na każdej kolejnej wersji, a także na egzemplarzu przekazywanym na Zarząd. Po pierwsze ułatwia to systematyzację projektów wg dat kolejnych wersji projektu, a bywa że takich wersji jest kilka a nawet kilkanaście, po drugie, przekazując projekt wraz z listą uzgodnieniową depratmenty opiniujące mają pewność, która wersja jest ostateczna i będzie kierowana na Zarząd.
Oczywiście samo określenie daty projektu nie zwalnia nikogo od zapoznania się z jego treścią, ale na pewno ułatwia odszukanie właściwej wersji projektu i jej porównanie z poprzednią.
DP w pierwotnej wersji projektu uchwały legislacyjnej zawarł przepis który wskazywał na obowiązek takiego oznaczania projektów, jednak Zarząd uznał, że jest to zbędna kazuistka i teraz DP z uporem godnym innej sprawy umieszcza państwu oznaczenie daty projektu.
Zgodnie z § 5 uchwały departament projektujący ma obowiązek uzgodnić każdy projekt z GP oraz DAW, a pod względem prawnym i redakcyjnym z DP. Jest to nowe rozwiązanie w stosunku do obowiązującej wcześniej uchwały 25/1998. Oznacza to, że projektodawca obligatoryjnie musi uzgodnić projekt z GP i DAW, nawet gdy zakres przedmiotowy projektu nie ma nic wspólnego z zakresem działania tych departamentów. Natomiast nowym uregulowaniem jest możliwość zwrócenia się o opinię do DP na każdym etapie procesu legislacyjnego, a więc nawet we wstępnej fazie projektu, kiedy nie jest on jeszcze przekazywany do uzgodnień albo równocześnie z uzgodnieniami. W poprzednio obowiązujących przepisach DP otrzymywał projekt dopiero po uzgodnieniach, co mogło wydłużać proces legislacyjny z uwagi na konieczność uwzględnienia uwag DP i zapoznania z nimi innych uczestników, ewentualnie konieczności ponownego uzgadniania – w zależności od kalibru zgłoszonych przez DP uwag. W chwili obecnej proces legislacyjny przebiega może trochę szybciej – ale najlepiej ocenić to mogą projektodawcy! Oczywiście projekt jest uzgadniany z tymi departamentami, których zakres działania jest związany z regulowana materią, jednak nie ma obowiązku kierowania każdego projektu do wszystkich departamentów. Oczywiście są takie projekty, które są uzgadniane ze wszystkimi, bo generalnie dotyczą działań podejmowanych w danym zakresie przez wszystkie departamenty – dobrym przykładem takiego projektu jest właśnie uchwała w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w NBP, a jak wyglądał proces uzgadniania – niestety wiem z własnego doświadczenia – może najlepszym dowodem na to będzie fakt, że pierwotny projekt uchwały był przygotowany w czerwcu 2008 r. a uchwała w ostatecznym kształcie ujrzała światło dzienne dopiero w grudniu 2009 r.
Ważną kategorię uchwał podlegających uzgodnieniom stanowią uchwały związane z kwestiami pracowniczymi, np. uchwała w sprawie zasad wynagradzania pracowników NBP, zarządzenie Prezesa w sprawie ZFŚS. Podmiotem, do którego obligatoryjnie kieruje się projekty ww. aktów prawnych są związki zawodowe działające w NBPP ż zarówno w Centrali jak i oddziałach. Obowiązek uzgadniania takiej kategorii aktów prawnych wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (art. 26-30). Pracodawca ma obowiązek uzgodnić ze wszystkim związkami zakładowymi działającymi w danym zakładzie pracy wszelkie akty prawne regulujące kwestie wynagradzania, przyznawania i wypłacania nagród i premii oraz zasady korzystania z funduszu świadczeń socjalnych. Brak uzgodnienia przepisów w tym zakresie skutkuje niemożnością wprowadzenia ich w życie. Biorąc pod uwagę znaczącą rolę związków zawodowych w tworzenie przepisów ich przedstawiciele uczestniczą w pracach nad projektem aktu i wspólnie z projektodawcą wypracowują treść przepisów. Materia wskazana w art. 27 ustawy o związkach zawodowych nakłada obligatoryjny obowiązek uzgadniania każdego projektu aktu prawnego. Natomiast w przypadku gdy akty prawne regulują kwestie, w których zw. zw. mogą wyrażać swoją opinię, np. w kwestiach związanych z bhp – projektujący może zwrócić się o opinię w tej kwestii. Opinia nie ma już takiego znaczenia jak uzgodnienie, ponieważ zawarte w niej stanowisko może, ale nie musi być uwzględnione przez projektującego, który bierze na siebie odpowiedzialność za nieuwzględnienie zgłoszonych uwag.
W § 5 postanowienia uchwały odnoszą się do trybu uzgodnieniowego, tzn. departamenty opiniujące, DP oraz projektujący muszą dojść do porozumienia co do treści projektowanego aktu. Zgłoszone uwagi powinny znaleźć odzwierciedlenie w projekcie, a ewentualny brak uwzględnienia uwag powinien zostać omówiony z opiniującym i uzyskać jego zgodę na ich nieuwzględnienie.
Natomiast § 6 daje możliwość projektującemu na zwrócenie się do oddziałów lub ZUG (pkt 1) lub związków zawodowych (pkt 2) o opinię. Opinia tych podmiotów nie ma charakteru wiążącego dla projektującego, nie ma konieczności informowania ich o uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu zgłoszonych uwag. Decyzja w tym zakresie należy do swobodnego uznania projektującego.
Departament projektujący wyznacza termin do którego współuczestniczący w uzgadnianiu mają możliwość przekazania uwag. Jednak często zdarza się, że uwagi wpływają znacznie po terminie i tym samym znacząco zakłócają tok prac legislacyjnych. Co prawda Zarząd jednoznacznie wskazał, że termin na opiniowanie nie może być dłuższy niż 10 dni, ale często projektujący zdaje sobie sprawę, że przygotowana materia wymaga dłuższego czasu na „przetrawienie” projektu i wyraża zgodę na przedłużenie terminu, co zresztą jest zgodne z § 7 ust. 2 uchwały.
§ 8 reguluje kwestie związane z istotnymi rozbieżnościami między opiniami otrzymanymi do projektu lub zgłoszonymi istotnymi uwagami. W takim przypadku organizuje się konferencje uzgodnieniową. Na szczęście takich sytuacji jest niewiele, ale jednak. W konferencji zawsze uczestniczy DP i powinny uczestniczyć departamenty opiniujące – uchwała posługuje się takim terminem. Projektujący pytają, czy powinny uczestniczyć wszystkie departamenty, nawet takie które nie zgłaszały uwag czy tylko te które zgłosiły uwagi na tyle istotne, że bez ich uwzględnienia nie podpiszą się na liście uzgodnieniowej, natomiast ich uwzględnienie jest „dyskusyjne” dla projektującego. Z logicznego punktu widzenia w konferencji uzgodnieniowej mogłyby uczestniczyć tylko podmioty, które zgłosiły istotne uwagi, bo głównie one będą zainteresowane wypracowaniem stanowiska i zmianą projektu. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że w efekcie końcowym wszyscy dyrektorzy, których departamenty brały udział w uzgodnieniu treści projektu będą musieli złożyć podpis na liście uzgodnieniowej – należy zaprosić na konferencję wszystkich uczestników uzgodnień, w tym także przedstawicieli związków zawodowych, o ile projekt dotyczy ich działalności. Dzięki temu wszyscy będą widzieli ewentualne zmiany w projekcie, będą mogli wyrazić swoje stanowisko i zapewni to zapoznanie się z ostateczna wersją projektu.
Ostatnio zdarzyła się sytuacja, w której departament merytoryczny przygotował wersję projektu uchwały zgodą z uwagami departamentu zgłaszającego w ostatniej chwili uwagi, które mówiąc kolokwialnie „przewróciły do góry nogami” cały projekt uzgadniany od paru miesięcy, a przy liście uzgodnieniowej, którą departament opiniujący podpisał – zawarł zastrzeżenie, że nie zgadza się z koncepcją projektu. W tym miejscu pragnę podkreślić, że uchwała legislacyjna nie zna takiej instytucji jak „zastrzeżenie” do listy uzgodnieniowej. Projekt albo jest uzgodniony w całości albo nie jest i w takiej sytuacji departament projektujący musi zwrócić się o rozstrzygnięcie dalszego sposobu procedowania do nadzorującego go członka Zarządu – oczywiście mam tu na myśli również Prezesa i wiceprezesów – jeżeli to oni sprawują nadzór. Brak uzgodnienia nie oznacza utraty szansy na uchwalenie aktu w wersji zaproponowanej przez projektodawcę, ale niewątpliwie te szanse zmniejsza. Projektujący musi uzasadnić zaproponowane przez siebie rozwiązania i przekonać członków Zarządu, że taka wersja jest najlepszym rozwiązaniem danej kwestii. Nadzorujący członek Zarządu albo podejmuje decyzję o uwzględnieniu uwag, których projektujący nie chciał uwzględnić albo decyduje o skierowaniu projektu na posiedzenie Zarządu, na którym zostaną omówione kwestie sporne. Oczywiście znajdzie to też swój wyraz w materiałach przygotowywanych na Zarząd i notatce sporządzanej do projektu. We wspomnianym przez mnie projekcie uchwały – uchwała nie przeszła przez Zarząd, ale zaproponowane w niej rozwiązania mają być „przetestowane” w praktyce.
W sytuacji gdy proces uzgadniania zakończył się sukcesem i wszystkie uwagi zostały uwzględnione, a projekt po naniesionych poprawkach został zaakceptowany przez każdy departament opiniujący – co wyraża się w złożonym podpisie na liście uzgodnieniowej, projekt w takiej ostatecznej wersji kierowany jest do DP w celu parafowania go. Często projektujący pytają, czy na projekcie może się parafować wicedyrektor, jeżeli nie ma dyrektora departamentu. Od strony prawnej nie ma to znaczenia, jeżeli wewnętrzne regulaminy departamentów dopuszczają możliwość zastępowania się dyrektorów podczas nieobecności albo tak regulują pracę departamentu, że zastępca dyrektora podpisuje sprawy należące do zakresu jego działania.
W § 12 przewidziano obowiązek kierowania pewnej kategorii aktów prawnych do konsultacji zewnętrznych czyli do sektora bankowego. Dotyczy to oczywiści tych aktów, które regulują kwestie związane z działalnością banków. Przykładem takich uchwał są uchwały opracowywane przez Dep. Statystyki, na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy o NBP, w sprawie trybu i szczegółowych zasad przekazywania przez banki do NBP danych niezbędnych do ustalania założeń polityki pieniężnej i okresowych ocen sytuacji pieniężnej państwa oraz oceny sytuacji finansowej banków i ryzyka sektora bankowego oraz w sprawie trybu i szczegółowe zasady przekazywania przez banki Narodowemu Bankowi Polskiemu danych niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa. Projekty tych uchwał były opiniowane przez Związek Banków Polskich i Krajowy Związek Banków Spółdzielczych, a także przez wybrane przez DS banki komercyjne. Głównym celem opiniowania przedmiotowych aktów było uzyskanie od banków opinii na temat ich praktycznych możliwości w spełnieniu obowiązków nałożonych przez przepisy ustawy o NBP w zakresie wskazanym uchwałą. Uchwała w sprawie danych potrzebnych do sporządzenia bilansu płatniczego była również konsultowana z EBC ponieważ kwestie obowiązków sprawozdawczych w tym zakresie regulują przepisy unijne.
§ 12 ust. 3 wskazuje w jaki sposób można poinformować zainteresowane podmioty zewnętrzne o pracach legislacyjnych. Jedną z możliwości jest zamieszczenie projektu na stronie internetowej NBP. Jednak chyba jedynym sposobem jest nadal wypróbowana i pewna forma „papierowa”, przynamniej pisma przewodniego i ewentualnie mailowa zawierająca projekt z załącznikami – których w przypadku uchwał dotyczących statystyki było sporo (104 strony w DZ. Urz. NBP).
Zgodnie z § 12 ust. 4 projekty uchwał nie podlegają opiniowaniu przez podmioty zewnętrzne, jeżeli NBP ma obowiązek wprowadzenia przepisów wprost wynikających z regulacji EBC. Natomiast ust. 5 daje możliwość wyłączenia projektu z opiniowania zewnętrznego – po uzyskaniu zgody nadzorującego dep. projektujący członka Zarządu. Nie wiem jakimi przesłankami będzie się kierował projektujący występując o taką zgodę, ale niewątpliwie powinien dobrze uzasadnić taki wniosek.
Jeżeli banki zgłosiły istotne uwagi do projekt, dep. projektujący powinien dokonać odpowiednich zmian w projekcie albo opracować nowy projekt. W tym miejscu należy zaznaczyć, że projekt po poprawka – o ile są one istotne merytorycznie a także nowy projekt przechodzą w NBP od początku procedurę uzgodnieniową. Zanim dep. projektujący przystąpi do „konsumowania” uwag podmiotów zewnętrznych może zwrócić się do departamentów opiniujących o stanowisko w sprawie zaproponowanych zmian. Departament projektujący może ale nie musi uwzględniać opinii podmiotów zewnętrznych. Jednak to on będzie ponosił odpowiedzialność za treść merytoryczną projektowanej uchwały.
§ 13 reguluje kwestię przygotowywania projektu obwieszczenia, który przygotowuje dep. właściwy ze wzgl. na zagadnienie będące przedmiotem obwieszczenia. Obwieszczenie powinno odpowiadać wymogom jakie muszą spełniać akty normatywne, tzn. być opracowane zgodnie z zasadami techniki prawodawczej i posiadać uzasadnienie.
Oczywiście obwieszczenie oprócz dyr. Dep. projektującego parafuje dyr. DP i akceptuje nadzorujący członek Zarządu. Przykładami obwieszczeń Prezesa NBP są: publikowane w Monitorze Polskim obwieszczenie w sprawie wykazu walut wymienialnych (wydawane na podstawie art. 4 Prawa dewizowego), opublikowane w Dz. Urz. NBP obwieszczenie w sprawie sprostowania błędów (na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych).
W NBP istnieje grupa aktów prawnych, które sporządzane są w formie dokumentów elektronicznych w formacie xml (rozporządzenie MSWiA z dnia 25.04.2008 w sprawie wymagań technicznych dokumentów elektronicznych zawierających akty normatywne i inne akty prawne, elektronicznej formy dzienników urzędowych oraz środków komunikacji elektronicznej i informatycznych nośników danych (Dz. U. Nr 75, poz. 451 z późn. zm.). W chwili obecnej departamentami wiodącymi w tym temacie są: DES jako projektujący zarządzenia emisyjne, które ukazują się w Monitorze Polskim przynajmniej 2 razy w miesiącu i Instytut Ekonomiczny, który przegotowuje założenia polityki pieniężnej oraz sprawozdanie z wykonania założeń polityki pieniężnej.
Generalnie – w formacie xml przygotowuje się na razie tylko te projekty, które podlegają publikacji w Monitorze Polskim. Jedynie ze względów technicznych w przygotowywanym projekcie są pewne odstępstwa od generalnych zasad dotyczących przygotowywania projektów. Tak więc w tym przypadku to departament projektujący w momencie gdy projekt takiego aktu jest już uzgodniony i kierowany na konkretne posiedzenie organu, który ma go przyjąć wpisuje datę podjęcia uchwały i numer wynikający z odpowiedniego rejestru prowadzonego przez DP, który rezerwuje numer w rejestrze dla uchwały podpisywanej podpisem elektronicznym.
O ile współpraca z DES i DOK przebiega zgodnie z wytycznymi dyrektora DP o tyle proces legislacyjny uchwał przygotowywanych przez IE kieruje się pewną wypracowaną wspólnie praktyką wynikającą z fakt, że IE do ostatniej chwili pracuje na tekście projektów uchwał RPP wraz z członkami tego organu – praca odbywa się on-line i nie ma możliwości pracy na tekście w formacie xml. Projekt w takim formacie jest przedstawiony w DP tuż przed skierowaniem na posiedzenie i wymaga kolejnego sprawdzeni z wersją, która była przygotowana przed ostatecznymi zmianami i skierowaniem do podpisów.
Na 01 stycznia 2012 planowana jest nowelizacja ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, z której przepisów będzie wynikał obowiązek tworzenia aktów publikowanych również w resortowych dziennikach urzędowych wyłącznie w formie elektronicznej – a więc i w Dz.Urz. NBP i wtedy każdy departament, który będzie projektował akty podlegające publikacji będzie zmuszony to tworzenia ich w formacie xml.
Problematyka konsultacji aktów prawnych organów NBP z EBC, nie ukrywam, jest skomplikowana pod względem interpretacyjnym, proces konsultacji jest żmudny i często wymaga bardzo szybkiej reakcji z obu stron. W DP jest wyspecjalizowana grupa prawników, którzy świetnie się poruszają w tej materii, znają prawniczy język angielski na poziomie zapewniającym im swobodną współpracę z odpowiednimi komórkami w EBC i generalnie zawsze angażują się w te projekty które takim uzgodnieniom podlegają Polecam Państwu artykuł autorstwa Pani Moniki Motas – Piotrowskiej z DP, który ukazał się we wrześniu 2008 r. w periodyku Prawo Bankowe, pt. Obowiązek zasięgania opinii Europejskiego Banku Centralnego w sprawie krajowych projektów przepisów prawnych. Zarys problemu, który to artykuł w sposób wyczerpujący, z odwołaniem się do właściwych przepisów i bardzo czytelny pokazuje w jaki sposób te konsultacje powinny się odbywać.
Z informacji uzyskanej od kolegów Z DP, uczestniczących w tym procesie, dowiedziałam się, że najszybszym sposobem uzyskania potwierdzenia przez projektującego, czy projekt podlega takim konsultacjom jest wystosowanie przez dep. projektujący pisma do przedstawiciela krajowego w EBC z takim zapytaniem. Propozycja takiej współpracy nie wynika wyłącznie z forsowania tego pomysłu przez DP, ale z przewodnika wydanego przez EBC dotyczącego zasięgania przez władze krajowe opinii Europejskiego Banku Centralnego w sprawie projektowanych przepisów prawnych.
Z § 15 uchwały wynika, że w przypadku wątpliwości, czy projekt powinien być konsultowany przez EBC, wątpliwość tę rozstrzyga dyrektor departamentu projektującego w porozumieniu z dyrektorem DP.
Zakres spraw podlegających konsultacjom z EBC określa Art. 2 ust. 1 Decyzji Rady z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie konsultacji Europejskiego Banku Centralnego udzielanych władzom krajowym w sprawie projektów przepisów prawnych, 98/415/WE (Dz. U. L 189 z 3 lipca 1998 r., s. 42.). Są to sprawy odnoszące się kwestii walutowych, środków płatności, krajowych banków centralnych, gromadzenia, tworzenia i upowszechniania systemów walutowych, finansowych, bankowych, płatności oraz statystyki bilansów płatniczych, systemów płatności i rozliczeń, zasad mających zastosowanie do instytucji finansowych, w zakresie, w jakim wywierają istotny wpływ na stabilność instytucji finansowych i rynków. Podkreślić należy, że katalog spraw podlegających kompetencji EBC jest otwarty.
Projekt aktu prawnego kieruje Prezes NBP do Prezesa EBC, projekt ten jest uzgodniony w NBP i rozpatrzony przez Zarząd. Jest to kolejna różnica w stosunku do przepisów uchwały 25/1998, ponieważ poprzednio wymagano tylko akceptacji nadzorującego departament projektujący – co wydawało się niewystarczające biorąc pod uwagę, że chodzi tu o akty prawne wydawane przez Zarząd, który powinien mieć pełną wiedzę na temat projektów swoich aktów przekazywanych do konsultacji z EBC.
EBC po otrzymaniu projektu niezwłocznie informuje projektującego czy projekt podlega konsultacjom i ma miesiąc na wydanie opinii.
Dyrektor dep. projektującego rozstrzyga kwestie tłumaczenia projektu aktu i kwestie te załatwia wspólnie z Dep. Zagranicznym.
Pozytywna opinia EBC daje podstawę do przedstawienia organowi NBP projektu do uchwalenia bądź podpisania. Zgłoszenie uwag wymaga ich rozpatrzenia i podjęcia przez projektującego decyzji o opracowaniu projektu uwzględniającego uwagi i przekazania do ponownych uzgodnień albo nieuwzględnienia uwag EBC i przedłożenia projektu pierwotnego wraz opinią EBC oraz merytorycznym uzasadnieniem nieuwzględnianie tych uwag. Dep. projektujący może zwrócić się do departamentów opiniujących o stanowisko do uwag EBC, które albo wspomoże dep. projektujący przy pozostawieniu projektu bez zmian albo poprze uwagi EBC , co chyba w konsekwencji prowadziłoby jednak do zmiany projektu.
UCHWALANIE I PODPISYWANIE AKTÓW NORMATYWNYCH I OWIESZCZEŃ
§ 19 – uzgodniony projekt ZARZĄDZENIA/OBWIESZCZENIA wymaga akceptacji nadzorującego dep. projektujący wiceprezesa lub członka Zarządu. Z uwagi na fakt, że oba akty wydaje Prezes NBP – nie jest wymagana jego akceptacja.
Przykłady: Zarządzenia emisyjne – parafa dyrektora DES, akceptacja wiceprezesa NBP, parafa dyrektora DP. DP przedkłada do podpisu i przekazuje do RCL do publikacji.
UCHWAŁY Zarządu NBP i RPP.
Uzgodnione projekty uchwał, parafowane przez dyrektora dep. projektującego i DP wraz z listą uzgodnieniową przekazuje się do GP w celu przedstawienia na posiedzenie Zarządu – procedurę przedstawiania materiałów na Zarząd regulują procedury dotyczące organizacji posiedzeń i obsługi Zarządu.
Po podjęciu uchwały departament projektujący uzupełnia akt o datę podjęcia uchwały i przekazuje do DP odpowiednia ilość egzemplarzy tj. 3 w przypadku uchwał niepublikowanych, 4 egz. w przypadku publikacji z prośba o nadanie numeru i przedstawienie do podpisu ewentualnie jeszcze o skierowanie do ogłoszenia w Dz. Urz. NBP lub M. P.
Uchwały podejmowana w tzw. „trybie obiegowym” projektujący przekazuje do GP, który informuje projektodawcę o dacie podjęcia uchwały, a dyrektor GP składa parafę na jednym egzemplarzu podjętej uchwały.
Dyrektor dep. projektującego parafuje się tylko na 1 egzemplarzu, na ostatniej stronie uchwały w lewym dolnym rogu i pieczętuje imienną pieczątką. Na uzasadnieniu nie składa się parafy jak też nie przedstawia się Prezesowi do podpisu uchwały z klauzulą „za zgodność”.
DP nadaje numer uchwale, przedstawia do podpisu a następnie zwraca podpisany egzemplarz do GP i dep. projektującego.
W sytuacji gdy na Zarządzie podjęto uchwałę z poprawkami zgłoszonymi w trakcie posiedzenia dep. projektujący przedstawia do podpisu uchwałę uwzględniającą przedmiotowe poprawki. Taka uchwała oczywiście nie podlega żadnym uzgodnieniom.
Uchwały podjęte przez RPP – GP przekazuje do DP w celu nadania numer, ewentualnie do ogłoszenia.
Ogłaszanie aktów normatywnych i obwieszczeń należy do zakresu działania DP. DP prowadzi redakcję Dz. U. NBP. W przypadku zauważenia w tekście aktu skierowanego do publikacji oczywistych błędów lub omyłek redakcyjnych – DP w porozumieniu z projektującym poprawia te błędy. Niestety w przypadku aktów tworzonych w formacie xml, po podpisaniu aktu przez Prezesa nie ma możliwości technicznej poprawienia żadnego błędu, ponieważ taki dokument opatrzony podpisem system zamyka i nie ma możliwości ingerowania w jego treść. Tak więc o ile redakcja w RCL jest w stanie poprawić akt, który jest publikowany w wersji papierowej- o tyle nie może już zweryfikować oczywistej pomyłki, która będzie istnieć w wersji elektronicznej.
Uchwała legislacyjna nakłada na dep. projektujące obowiązek sporządzania tekstów ujednoliconych po każdej zmianie aktu prawnego. Z wykonaniem tego obowiązku bywa różnie – szczególnie z przygotowanie tekstu ujednoliconego. Należy tu przypomnieć, że wydane zostały wytyczne dyrektora DP w sprawie tworzenia tekstów ujednoliconych, jednak patrząc na niektóre projekty od razu widać, że autor nie widział na oczy tego aktu. Zdaję sobie sprawę , że jest on długi i bardzo szczegółowy i dość „suchy”, ale zawiera właściwie szczegółową instrukcje obsługi tekstów ujednoliconych.
Na koniec omawiania przepisów uchwały w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w NBP należy wskazać, że DP prowadzi wszystkie rejestry aktów prawnych organów NBP, a także Bazę Aktów Własnych stanowiącą zakładkę w LEX-sie.
PROCES LEGISLACYJNY W NBP
Przepisami regulującymi kwestię wydawania aktów prawnych w NBP są:
1) ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o NBP;
2) uchwała nr 89/2009 Zarządu NBP w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w NBP
oraz wytyczne dyrektora DP :
1) z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie nadawania numerów i przekazywania do podpisu aktów normatywnych i obwieszczeń organów NBP oraz ich ogłaszania;
2) 16 maja 2009 r. w sprawie sporządzania w formie dokumentów elektronicznych aktów normatywnych organów NBP i przekazywania do podpisu elektronicznego
3) w sprawie redagowania tekstów ujednoliconych aktów normatywnych organów NBP
Procedury Zarządu NBP dotyczące opracowywania i ogłaszania aktów nienormatywnych organów Narodowego Banku Polskiego uchwalone przez Zarząd NBP.
Podstawę prawną do wydawania aktu normatywnego stanowi przepis prawa materialnego rangi ustawowej. Tak więc akty normatywne organów NBP wydawane są na podstawie przepisów ustaw. Na ogół są to przepisy ustawy o NBP, które wskazują zarówno, który organu NBP jest uprawniony do wydania aktu jak też, jaki jest zakres przedmiotowy danego aktu. Np.:
· Art. 33 ust. 1 ustawy o NBP – daje podstawę do wydania przez Prezesa NBP zarządzeń „emisyjnych”, w których określa się wzory i wartość nominalna banknotów oraz wzory, wartość nominalną, stopę próbę i masę monet oraz wielkość emisji znaków pieniężnych, jak również dzień wprowadzenia ich do obiegu;
· Art. 17 ustawy ust. 3 pkt 2, który stanowi podstawę prawną dla Zarządowi NBP do wydawania uchwał w sprawach niezastrzeżonych dla innych organów NBP, a ust. 4 ww. przepisu zawiera katalog otwarty stanowiący o zakresie działania Zarządu i tak np. ust. 4 pkt 6 daje podstawę do wydania uchwały w sprawie planu działalności i planu finansowego;
· Art. 12 stanowi podstawę do podjęcia przez RPP uchwały w sprawie założeń polityki pieniężnej na dany rok.
Istnieją również przepisy innych ustaw, które stanowią podstawę prawną do wydawania przez organy NBP aktów normatywnych i tak np. art. 109 ust. 1 pkt 1 Prawa bankowego, daje podstawę do wydawania regulaminów w sprawie otwierania i prowadzenia rachunków bankowych; art. 8 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych stanowi podstawę do określenia przez Prezesa NBP – jako reprezentującego pracodawcę, w formie zarządzenia – zasad i warunków korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu, oraz zasad przeznaczania środków Funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej.
Procedurę dotyczącą prac legislacyjnych reguluje uchwała nr 89/2009 w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w NBP, zwana przez mnie dalej „uchwałą”.
W § 1 wskazuje rodzaje aktów prawnych, które podlegają jej postanowieniom oraz zakres regulacji, tzn. przygotowanie i uzgodnienie projektu aktu normatywnego, przedstawienie do podpisu, ogłaszanie aktów normatywnych, redagowanie tekstów ujednoliconych.
Zgodnie z § 3 uchwały, proces legislacyjny rozpoczyna się od opracowania przez właściwy departament projektu aktu normatywnego. Departamentem właściwym jest departament, w którego zakresie działania znajduje się materia podlegająca uregulowania, np. DOR – „Regulaminy otwierania i prowadzenia rachunków bankowych w złotych z wykorzystaniem Bankowości Elektronicznej”.
W przypadku gdy z zakresu kompetencji wynika, że właściwym może być więcej niż jeden departament albo żaden nie uznaje się za właściwy – następuje wyznaczenie projektodawcy przez osobę sprawującą nadzór merytoryczny nad danym zagadaniem tj. Prezesa albo wiceprezesa NBP albo członka Zarządu NBP. Głos decydujący ma Prezes jeżeli należałoby rozstrzygnąć spór pomiędzy dwoma członkami Zarządu albo Prezesem a członkiem Zarządu. Na ogół jednak Zarząd wskazuje projektodawcę winnego opracowania stosownego projektu.
Uchwała w § 4 ust. 1 odwołuje się do „Zasad techniki prawodawczej”, które są zawarte w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Zasady te określają zarówno kwestie techniczne konstruowania aktów – a więc budowę danego aktu prawnego, jego systematykę, jak i kwestie związane ze sposobem formułowania przepisów. Akty NBP w swojej budowie nawiązują do rozporządzeń wydawanych przez orany administracji rządowej.
Z § 4 ust. 2 uchwały wynika obowiązek podpisywania projektu przez dyrektora departamentu projektującego. Podpis ten miał stanowić potwierdzenie tego, że projekt przekazany do uzgodnień jest przez dyrektora zaakceptowany. Oczywiście sam fakt podpisania pisma przewodniego, do którego projekt jest dołączony powinien stanowić wystarczający dowód, że dyrektor wie co kieruje do uzgodnień, ale intencją było zapewnienie, że dany dokument jest właśnie tym ostatecznym – kierowanym do innych departamentów. Wiadomo, że często pierwszy projekt departament projektujący sam, jeszcze przed skierowaniem do uzgodnień, wielokrotnie poprawia i udoskonala i dlatego parafa dyrektora miała wykluczyć pomyłkę przesłania innej wersji niż ostateczna. Jednak departamenty nie realizują tego postanowienia i podpis dyrektora figuruje tylko na piśmie przewodnim. Oczywiście prawie zawsze parafa dyrektora znajduje się na projekcie już uzgodnionym, przekazywanym do DP przed skierowaniem na posiedzenie Zarządu.
Do projektu aktu normatywnego, zgodnie z § 4 ust. 3, należy dołączyć uzasadnienie, które powinno odpowiadać na następujące pytania: po co jest tworzony dany akt, na kogo oddziaływuje – tzn. czy nakłada obowiązki lub daje uprawnienia, zobowiązuje do działania, oddziaływuje na inne przepisy, niesie skutki finansowe dla NBP i czy podlega konsultacjom z EBC. Częstym błędem popełnianym przy pisaniu uzasadnienia do uchwały zastępującej obowiązującą uchwałę jest wskazywanie w uzasadnieniu tylko nowych rozwiązań, bez ponownego sformułowania podstawowych informacji odnoszących się do nowej uchwały. Fakt, że zostało to już opisane w uzasadnień do uchylanej uchwały nie zwalnia z obowiązku powtórzenia tego w uzasadnieniu do nowej, zwłaszcza, że nigdy nie będzie to dosłowne przekalkowywanie przesłanek jakie zostały zawarte w uzasadnieniu do uchylanego aktu.
Proponuję również stosowanie oznaczenia wersji projektu poprzez umieszczanie w prawnym górnym rogu wyrażenia „Projekt z dnia…..” na każdej kolejnej wersji, a także na egzemplarzu przekazywanym na Zarząd. Po pierwsze ułatwia to systematyzację projektów wg dat kolejnych wersji projektu, a bywa że takich wersji jest kilka a nawet kilkanaście, po drugie, przekazując projekt wraz z listą uzgodnieniową depratmenty opiniujące mają pewność, która wersja jest ostateczna i będzie kierowana na Zarząd.
Oczywiście samo określenie daty projektu nie zwalnia nikogo od zapoznania się z jego treścią, ale na pewno ułatwia odszukanie właściwej wersji projektu i jej porównanie z poprzednią.
DP w pierwotnej wersji projektu uchwały legislacyjnej zawarł przepis który wskazywał na obowiązek takiego oznaczania projektów, jednak Zarząd uznał, że jest to zbędna kazuistka i teraz DP z uporem godnym innej sprawy umieszcza państwu oznaczenie daty projektu.
Zgodnie z § 5 uchwały departament projektujący ma obowiązek uzgodnić każdy projekt z GP oraz DAW, a pod względem prawnym i redakcyjnym z DP. Jest to nowe rozwiązanie w stosunku do obowiązującej wcześniej uchwały 25/1998. Oznacza to, że projektodawca obligatoryjnie musi uzgodnić projekt z GP i DAW, nawet gdy zakres przedmiotowy projektu nie ma nic wspólnego z zakresem działania tych departamentów. Natomiast nowym uregulowaniem jest możliwość zwrócenia się o opinię do DP na każdym etapie procesu legislacyjnego, a więc nawet we wstępnej fazie projektu, kiedy nie jest on jeszcze przekazywany do uzgodnień albo równocześnie z uzgodnieniami. W poprzednio obowiązujących przepisach DP otrzymywał projekt dopiero po uzgodnieniach, co mogło wydłużać proces legislacyjny z uwagi na konieczność uwzględnienia uwag DP i zapoznania z nimi innych uczestników, ewentualnie konieczności ponownego uzgadniania – w zależności od kalibru zgłoszonych przez DP uwag. W chwili obecnej proces legislacyjny przebiega może trochę szybciej – ale najlepiej ocenić to mogą projektodawcy! Oczywiście projekt jest uzgadniany z tymi departamentami, których zakres działania jest związany z regulowana materią, jednak nie ma obowiązku kierowania każdego projektu do wszystkich departamentów. Oczywiście są takie projekty, które są uzgadniane ze wszystkimi, bo generalnie dotyczą działań podejmowanych w danym zakresie przez wszystkie departamenty – dobrym przykładem takiego projektu jest właśnie uchwała w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w NBP, a jak wyglądał proces uzgadniania – niestety wiem z własnego doświadczenia – może najlepszym dowodem na to będzie fakt, że pierwotny projekt uchwały był przygotowany w czerwcu 2008 r. a uchwała w ostatecznym kształcie ujrzała światło dzienne dopiero w grudniu 2009 r.
Ważną kategorię uchwał podlegających uzgodnieniom stanowią uchwały związane z kwestiami pracowniczymi, np. uchwała w sprawie zasad wynagradzania pracowników NBP, zarządzenie Prezesa w sprawie ZFŚS. Podmiotem, do którego obligatoryjnie kieruje się projekty ww. aktów prawnych są związki zawodowe działające w NBPP ż zarówno w Centrali jak i oddziałach. Obowiązek uzgadniania takiej kategorii aktów prawnych wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (art. 26-30). Pracodawca ma obowiązek uzgodnić ze wszystkim związkami zakładowymi działającymi w danym zakładzie pracy wszelkie akty prawne regulujące kwestie wynagradzania, przyznawania i wypłacania nagród i premii oraz zasady korzystania z funduszu świadczeń socjalnych. Brak uzgodnienia przepisów w tym zakresie skutkuje niemożnością wprowadzenia ich w życie. Biorąc pod uwagę znaczącą rolę związków zawodowych w tworzenie przepisów ich przedstawiciele uczestniczą w pracach nad projektem aktu i wspólnie z projektodawcą wypracowują treść przepisów. Materia wskazana w art. 27 ustawy o związkach zawodowych nakłada obligatoryjny obowiązek uzgadniania każdego projektu aktu prawnego. Natomiast w przypadku gdy akty prawne regulują kwestie, w których zw. zw. mogą wyrażać swoją opinię, np. w kwestiach związanych z bhp – projektujący może zwrócić się o opinię w tej kwestii. Opinia nie ma już takiego znaczenia jak uzgodnienie, ponieważ zawarte w niej stanowisko może, ale nie musi być uwzględnione przez projektującego, który bierze na siebie odpowiedzialność za nieuwzględnienie zgłoszonych uwag.
W § 5 postanowienia uchwały odnoszą się do trybu uzgodnieniowego, tzn. departamenty opiniujące, DP oraz projektujący muszą dojść do porozumienia co do treści projektowanego aktu. Zgłoszone uwagi powinny znaleźć odzwierciedlenie w projekcie, a ewentualny brak uwzględnienia uwag powinien zostać omówiony z opiniującym i uzyskać jego zgodę na ich nieuwzględnienie.
Natomiast § 6 daje możliwość projektującemu na zwrócenie się do oddziałów lub ZUG (pkt 1) lub związków zawodowych (pkt 2) o opinię. Opinia tych podmiotów nie ma charakteru wiążącego dla projektującego, nie ma konieczności informowania ich o uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu zgłoszonych uwag. Decyzja w tym zakresie należy do swobodnego uznania projektującego.
Departament projektujący wyznacza termin do którego współuczestniczący w uzgadnianiu mają możliwość przekazania uwag. Jednak często zdarza się, że uwagi wpływają znacznie po terminie i tym samym znacząco zakłócają tok prac legislacyjnych. Co prawda Zarząd jednoznacznie wskazał, że termin na opiniowanie nie może być dłuższy niż 10 dni, ale często projektujący zdaje sobie sprawę, że przygotowana materia wymaga dłuższego czasu na „przetrawienie” projektu i wyraża zgodę na przedłużenie terminu, co zresztą jest zgodne z § 7 ust. 2 uchwały.
§ 8 reguluje kwestie związane z istotnymi rozbieżnościami między opiniami otrzymanymi do projektu lub zgłoszonymi istotnymi uwagami. W takim przypadku organizuje się konferencje uzgodnieniową. Na szczęście takich sytuacji jest niewiele, ale jednak. W konferencji zawsze uczestniczy DP i powinny uczestniczyć departamenty opiniujące – uchwała posługuje się takim terminem. Projektujący pytają, czy powinny uczestniczyć wszystkie departamenty, nawet takie które nie zgłaszały uwag czy tylko te które zgłosiły uwagi na tyle istotne, że bez ich uwzględnienia nie podpiszą się na liście uzgodnieniowej, natomiast ich uwzględnienie jest „dyskusyjne” dla projektującego. Z logicznego punktu widzenia w konferencji uzgodnieniowej mogłyby uczestniczyć tylko podmioty, które zgłosiły istotne uwagi, bo głównie one będą zainteresowane wypracowaniem stanowiska i zmianą projektu. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że w efekcie końcowym wszyscy dyrektorzy, których departamenty brały udział w uzgodnieniu treści projektu będą musieli złożyć podpis na liście uzgodnieniowej – należy zaprosić na konferencję wszystkich uczestników uzgodnień, w tym także przedstawicieli związków zawodowych, o ile projekt dotyczy ich działalności. Dzięki temu wszyscy będą widzieli ewentualne zmiany w projekcie, będą mogli wyrazić swoje stanowisko i zapewni to zapoznanie się z ostateczna wersją projektu.
Ostatnio zdarzyła się sytuacja, w której departament merytoryczny przygotował wersję projektu uchwały zgodą z uwagami departamentu zgłaszającego w ostatniej chwili uwagi, które mówiąc kolokwialnie „przewróciły do góry nogami” cały projekt uzgadniany od paru miesięcy, a przy liście uzgodnieniowej, którą departament opiniujący podpisał – zawarł zastrzeżenie, że nie zgadza się z koncepcją projektu. W tym miejscu pragnę podkreślić, że uchwała legislacyjna nie zna takiej instytucji jak „zastrzeżenie” do listy uzgodnieniowej. Projekt albo jest uzgodniony w całości albo nie jest i w takiej sytuacji departament projektujący musi zwrócić się o rozstrzygnięcie dalszego sposobu procedowania do nadzorującego go członka Zarządu – oczywiście mam tu na myśli również Prezesa i wiceprezesów – jeżeli to oni sprawują nadzór. Brak uzgodnienia nie oznacza utraty szansy na uchwalenie aktu w wersji zaproponowanej przez projektodawcę, ale niewątpliwie te szanse zmniejsza. Projektujący musi uzasadnić zaproponowane przez siebie rozwiązania i przekonać członków Zarządu, że taka wersja jest najlepszym rozwiązaniem danej kwestii. Nadzorujący członek Zarządu albo podejmuje decyzję o uwzględnieniu uwag, których projektujący nie chciał uwzględnić albo decyduje o skierowaniu projektu na posiedzenie Zarządu, na którym zostaną omówione kwestie sporne. Oczywiście znajdzie to też swój wyraz w materiałach przygotowywanych na Zarząd i notatce sporządzanej do projektu. We wspomnianym przez mnie projekcie uchwały – uchwała nie przeszła przez Zarząd, ale zaproponowane w niej rozwiązania mają być „przetestowane” w praktyce.
W sytuacji gdy proces uzgadniania zakończył się sukcesem i wszystkie uwagi zostały uwzględnione, a projekt po naniesionych poprawkach został zaakceptowany przez każdy departament opiniujący – co wyraża się w złożonym podpisie na liście uzgodnieniowej, projekt w takiej ostatecznej wersji kierowany jest do DP w celu parafowania go. Często projektujący pytają, czy na projekcie może się parafować wicedyrektor, jeżeli nie ma dyrektora departamentu. Od strony prawnej nie ma to znaczenia, jeżeli wewnętrzne regulaminy departamentów dopuszczają możliwość zastępowania się dyrektorów podczas nieobecności albo tak regulują pracę departamentu, że zastępca dyrektora podpisuje sprawy należące do zakresu jego działania.
W § 12 przewidziano obowiązek kierowania pewnej kategorii aktów prawnych do konsultacji zewnętrznych czyli do sektora bankowego. Dotyczy to oczywiści tych aktów, które regulują kwestie związane z działalnością banków. Przykładem takich uchwał są uchwały opracowywane przez Dep. Statystyki, na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy o NBP, w sprawie trybu i szczegółowych zasad przekazywania przez banki do NBP danych niezbędnych do ustalania założeń polityki pieniężnej i okresowych ocen sytuacji pieniężnej państwa oraz oceny sytuacji finansowej banków i ryzyka sektora bankowego oraz w sprawie trybu i szczegółowe zasady przekazywania przez banki Narodowemu Bankowi Polskiemu danych niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa. Projekty tych uchwał były opiniowane przez Związek Banków Polskich i Krajowy Związek Banków Spółdzielczych, a także przez wybrane przez DS banki komercyjne. Głównym celem opiniowania przedmiotowych aktów było uzyskanie od banków opinii na temat ich praktycznych możliwości w spełnieniu obowiązków nałożonych przez przepisy ustawy o NBP w zakresie wskazanym uchwałą. Uchwała w sprawie danych potrzebnych do sporządzenia bilansu płatniczego była również konsultowana z EBC ponieważ kwestie obowiązków sprawozdawczych w tym zakresie regulują przepisy unijne.
§ 12 ust. 3 wskazuje w jaki sposób można poinformować zainteresowane podmioty zewnętrzne o pracach legislacyjnych. Jedną z możliwości jest zamieszczenie projektu na stronie internetowej NBP. Jednak chyba jedynym sposobem jest nadal wypróbowana i pewna forma „papierowa”, przynamniej pisma przewodniego i ewentualnie mailowa zawierająca projekt z załącznikami – których w przypadku uchwał dotyczących statystyki było sporo (104 strony w DZ. Urz. NBP).
Zgodnie z § 12 ust. 4 projekty uchwał nie podlegają opiniowaniu przez podmioty zewnętrzne, jeżeli NBP ma obowiązek wprowadzenia przepisów wprost wynikających z regulacji EBC. Natomiast ust. 5 daje możliwość wyłączenia projektu z opiniowania zewnętrznego – po uzyskaniu zgody nadzorującego dep. projektujący członka Zarządu. Nie wiem jakimi przesłankami będzie się kierował projektujący występując o taką zgodę, ale niewątpliwie powinien dobrze uzasadnić taki wniosek.
Jeżeli banki zgłosiły istotne uwagi do projekt, dep. projektujący powinien dokonać odpowiednich zmian w projekcie albo opracować nowy projekt. W tym miejscu należy zaznaczyć, że projekt po poprawka – o ile są one istotne merytorycznie a także nowy projekt przechodzą w NBP od początku procedurę uzgodnieniową. Zanim dep. projektujący przystąpi do „konsumowania” uwag podmiotów zewnętrznych może zwrócić się do departamentów opiniujących o stanowisko w sprawie zaproponowanych zmian. Departament projektujący może ale nie musi uwzględniać opinii podmiotów zewnętrznych. Jednak to on będzie ponosił odpowiedzialność za treść merytoryczną projektowanej uchwały.
§ 13 reguluje kwestię przygotowywania projektu obwieszczenia, który przygotowuje dep. właściwy ze wzgl. na zagadnienie będące przedmiotem obwieszczenia. Obwieszczenie powinno odpowiadać wymogom jakie muszą spełniać akty normatywne, tzn. być opracowane zgodnie z zasadami techniki prawodawczej i posiadać uzasadnienie.
Oczywiście obwieszczenie oprócz dyr. Dep. projektującego parafuje dyr. DP i akceptuje nadzorujący członek Zarządu. Przykładami obwieszczeń Prezesa NBP są: publikowane w Monitorze Polskim obwieszczenie w sprawie wykazu walut wymienialnych (wydawane na podstawie art. 4 Prawa dewizowego), opublikowane w Dz. Urz. NBP obwieszczenie w sprawie sprostowania błędów (na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych).
W NBP istnieje grupa aktów prawnych, które sporządzane są w formie dokumentów elektronicznych w formacie xml (rozporządzenie MSWiA z dnia 25.04.2008 w sprawie wymagań technicznych dokumentów elektronicznych zawierających akty normatywne i inne akty prawne, elektronicznej formy dzienników urzędowych oraz środków komunikacji elektronicznej i informatycznych nośników danych (Dz. U. Nr 75, poz. 451 z późn. zm.). W chwili obecnej departamentami wiodącymi w tym temacie są: DES jako projektujący zarządzenia emisyjne, które ukazują się w Monitorze Polskim przynajmniej 2 razy w miesiącu i Instytut Ekonomiczny, który przegotowuje założenia polityki pieniężnej oraz sprawozdanie z wykonania założeń polityki pieniężnej.
Generalnie – w formacie xml przygotowuje się na razie tylko te projekty, które podlegają publikacji w Monitorze Polskim. Jedynie ze względów technicznych w przygotowywanym projekcie są pewne odstępstwa od generalnych zasad dotyczących przygotowywania projektów. Tak więc w tym przypadku to departament projektujący w momencie gdy projekt takiego aktu jest już uzgodniony i kierowany na konkretne posiedzenie organu, który ma go przyjąć wpisuje datę podjęcia uchwały i numer wynikający z odpowiedniego rejestru prowadzonego przez DP, który rezerwuje numer w rejestrze dla uchwały podpisywanej podpisem elektronicznym.
O ile współpraca z DES i DOK przebiega zgodnie z wytycznymi dyrektora DP o tyle proces legislacyjny uchwał przygotowywanych przez IE kieruje się pewną wypracowaną wspólnie praktyką wynikającą z fakt, że IE do ostatniej chwili pracuje na tekście projektów uchwał RPP wraz z członkami tego organu – praca odbywa się on-line i nie ma możliwości pracy na tekście w formacie xml. Projekt w takim formacie jest przedstawiony w DP tuż przed skierowaniem na posiedzenie i wymaga kolejnego sprawdzeni z wersją, która była przygotowana przed ostatecznymi zmianami i skierowaniem do podpisów.
Na 01 stycznia 2012 planowana jest nowelizacja ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, z której przepisów będzie wynikał obowiązek tworzenia aktów publikowanych również w resortowych dziennikach urzędowych wyłącznie w formie elektronicznej – a więc i w Dz.Urz. NBP i wtedy każdy departament, który będzie projektował akty podlegające publikacji będzie zmuszony to tworzenia ich w formacie xml.
Problematyka konsultacji aktów prawnych organów NBP z EBC, nie ukrywam, jest skomplikowana pod względem interpretacyjnym, proces konsultacji jest żmudny i często wymaga bardzo szybkiej reakcji z obu stron. W DP jest wyspecjalizowana grupa prawników, którzy świetnie się poruszają w tej materii, znają prawniczy język angielski na poziomie zapewniającym im swobodną współpracę z odpowiednimi komórkami w EBC i generalnie zawsze angażują się w te projekty które takim uzgodnieniom podlegają Polecam Państwu artykuł autorstwa Pani Moniki Motas – Piotrowskiej z DP, który ukazał się we wrześniu 2008 r. w periodyku Prawo Bankowe, pt. Obowiązek zasięgania opinii Europejskiego Banku Centralnego w sprawie krajowych projektów przepisów prawnych. Zarys problemu, który to artykuł w sposób wyczerpujący, z odwołaniem się do właściwych przepisów i bardzo czytelny pokazuje w jaki sposób te konsultacje powinny się odbywać.
Z informacji uzyskanej od kolegów Z DP, uczestniczących w tym procesie, dowiedziałam się, że najszybszym sposobem uzyskania potwierdzenia przez projektującego, czy projekt podlega takim konsultacjom jest wystosowanie przez dep. projektujący pisma do przedstawiciela krajowego w EBC z takim zapytaniem. Propozycja takiej współpracy nie wynika wyłącznie z forsowania tego pomysłu przez DP, ale z przewodnika wydanego przez EBC dotyczącego zasięgania przez władze krajowe opinii Europejskiego Banku Centralnego w sprawie projektowanych przepisów prawnych.
Z § 15 uchwały wynika, że w przypadku wątpliwości, czy projekt powinien być konsultowany przez EBC, wątpliwość tę rozstrzyga dyrektor departamentu projektującego w porozumieniu z dyrektorem DP.
Zakres spraw podlegających konsultacjom z EBC określa Art. 2 ust. 1 Decyzji Rady z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie konsultacji Europejskiego Banku Centralnego udzielanych władzom krajowym w sprawie projektów przepisów prawnych, 98/415/WE (Dz. U. L 189 z 3 lipca 1998 r., s. 42.). Są to sprawy odnoszące się kwestii walutowych, środków płatności, krajowych banków centralnych, gromadzenia, tworzenia i upowszechniania systemów walutowych, finansowych, bankowych, płatności oraz statystyki bilansów płatniczych, systemów płatności i rozliczeń, zasad mających zastosowanie do instytucji finansowych, w zakresie, w jakim wywierają istotny wpływ na stabilność instytucji finansowych i rynków. Podkreślić należy, że katalog spraw podlegających kompetencji EBC jest otwarty.
Projekt aktu prawnego kieruje Prezes NBP do Prezesa EBC, projekt ten jest uzgodniony w NBP i rozpatrzony przez Zarząd. Jest to kolejna różnica w stosunku do przepisów uchwały 25/1998, ponieważ poprzednio wymagano tylko akceptacji nadzorującego departament projektujący – co wydawało się niewystarczające biorąc pod uwagę, że chodzi tu o akty prawne wydawane przez Zarząd, który powinien mieć pełną wiedzę na temat projektów swoich aktów przekazywanych do konsultacji z EBC.
EBC po otrzymaniu projektu niezwłocznie informuje projektującego czy projekt podlega konsultacjom i ma miesiąc na wydanie opinii.
Dyrektor dep. projektującego rozstrzyga kwestie tłumaczenia projektu aktu i kwestie te załatwia wspólnie z Dep. Zagranicznym.
Pozytywna opinia EBC daje podstawę do przedstawienia organowi NBP projektu do uchwalenia bądź podpisania. Zgłoszenie uwag wymaga ich rozpatrzenia i podjęcia przez projektującego decyzji o opracowaniu projektu uwzględniającego uwagi i przekazania do ponownych uzgodnień albo nieuwzględnienia uwag EBC i przedłożenia projektu pierwotnego wraz opinią EBC oraz merytorycznym uzasadnieniem nieuwzględnianie tych uwag. Dep. projektujący może zwrócić się do departamentów opiniujących o stanowisko do uwag EBC, które albo wspomoże dep. projektujący przy pozostawieniu projektu bez zmian albo poprze uwagi EBC , co chyba w konsekwencji prowadziłoby jednak do zmiany projektu.
UCHWALANIE I PODPISYWANIE AKTÓW NORMATYWNYCH I OWIESZCZEŃ
§ 19 – uzgodniony projekt ZARZĄDZENIA/OBWIESZCZENIA wymaga akceptacji nadzorującego dep. projektujący wiceprezesa lub członka Zarządu. Z uwagi na fakt, że oba akty wydaje Prezes NBP – nie jest wymagana jego akceptacja.
Przykłady: Zarządzenia emisyjne – parafa dyrektora DES, akceptacja wiceprezesa NBP, parafa dyrektora DP. DP przedkłada do podpisu i przekazuje do RCL do publikacji.
UCHWAŁY Zarządu NBP i RPP.
Uzgodnione projekty uchwał, parafowane przez dyrektora dep. projektującego i DP wraz z listą uzgodnieniową przekazuje się do GP w celu przedstawienia na posiedzenie Zarządu – procedurę przedstawiania materiałów na Zarząd regulują procedury dotyczące organizacji posiedzeń i obsługi Zarządu.
Po podjęciu uchwały departament projektujący uzupełnia akt o datę podjęcia uchwały i przekazuje do DP odpowiednia ilość egzemplarzy tj. 3 w przypadku uchwał niepublikowanych, 4 egz. w przypadku publikacji z prośba o nadanie numeru i przedstawienie do podpisu ewentualnie jeszcze o skierowanie do ogłoszenia w Dz. Urz. NBP lub M. P.
Uchwały podejmowana w tzw. „trybie obiegowym” projektujący przekazuje do GP, który informuje projektodawcę o dacie podjęcia uchwały, a dyrektor GP składa parafę na jednym egzemplarzu podjętej uchwały.
Dyrektor dep. projektującego parafuje się tylko na 1 egzemplarzu, na ostatniej stronie uchwały w lewym dolnym rogu i pieczętuje imienną pieczątką. Na uzasadnieniu nie składa się parafy jak też nie przedstawia się Prezesowi do podpisu uchwały z klauzulą „za zgodność”.
DP nadaje numer uchwale, przedstawia do podpisu a następnie zwraca podpisany egzemplarz do GP i dep. projektującego.
W sytuacji gdy na Zarządzie podjęto uchwałę z poprawkami zgłoszonymi w trakcie posiedzenia dep. projektujący przedstawia do podpisu uchwałę uwzględniającą przedmiotowe poprawki. Taka uchwała oczywiście nie podlega żadnym uzgodnieniom.
Uchwały podjęte przez RPP – GP przekazuje do DP w celu nadania numer, ewentualnie do ogłoszenia.
Ogłaszanie aktów normatywnych i obwieszczeń należy do zakresu działania DP. DP prowadzi redakcję Dz. U. NBP. W przypadku zauważenia w tekście aktu skierowanego do publikacji oczywistych błędów lub omyłek redakcyjnych – DP w porozumieniu z projektującym poprawia te błędy. Niestety w przypadku aktów tworzonych w formacie xml, po podpisaniu aktu przez Prezesa nie ma możliwości technicznej poprawienia żadnego błędu, ponieważ taki dokument opatrzony podpisem system zamyka i nie ma możliwości ingerowania w jego treść. Tak więc o ile redakcja w RCL jest w stanie poprawić akt, który jest publikowany w wersji papierowej- o tyle nie może już zweryfikować oczywistej pomyłki, która będzie istnieć w wersji elektronicznej.
Uchwała legislacyjna nakłada na dep. projektujące obowiązek sporządzania tekstów ujednoliconych po każdej zmianie aktu prawnego. Z wykonaniem tego obowiązku bywa różnie – szczególnie z przygotowanie tekstu ujednoliconego. Należy tu przypomnieć, że wydane zostały wytyczne dyrektora DP w sprawie tworzenia tekstów ujednoliconych, jednak patrząc na niektóre projekty od razu widać, że autor nie widział na oczy tego aktu. Zdaję sobie sprawę , że jest on długi i bardzo szczegółowy i dość „suchy”, ale zawiera właściwie szczegółową instrukcje obsługi tekstów ujednoliconych.
Na koniec omawiania przepisów uchwały w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w NBP należy wskazać, że DP prowadzi wszystkie rejestry aktów prawnych organów NBP, a także Bazę Aktów Własnych stanowiącą zakładkę w LEX-sie.