Definicja prawa tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta jest w przepisie art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (dalej będę posługiwał się skrótem UZNK).

Przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności (art. 11 ust. 2 UZNK).

Jest to aktualna definicja, wprowadzona ustawą z dnia 5 lipca  2018 r. o zmianie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, implementującą Dyrektywę UE dotyczącą tajemnicy przedsiębiorstwa (osobny artykuł na temat Dyrektywy znajdziesz tutaj).

Definicję tę należy czytać bardzo uważnie. Proszę zwrócić uwagę, że ustawa uznaje za tajemnicę przedsiębiorstwa tylko takie informacje, które łącznie spełniają trzy przesłanki:

1. są to informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą,

2. jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są one powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób,

3. uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Sądy bardzo poważnie podchodzą do wymogu łącznego spełniania wszystkich ustawowych przesłanek uznania informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa. Jeżeli okaże się, że jedna z tych przesłanek nie zostanie spełniona, informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa i każdy może z niej korzystać bez ograniczeń.

Polska definicja tajemnicy przedsiębiorstwa powinna być zgodna nie tylko z Dyrektywą UE dotyczącą tajemnicy przedsiębiorstwa, ale także z umową międzynarodową, której stroną jest nasz kraj. Mam tu na myśli międzynarodowe „Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej” (tzw. TRIPS – Agreement on Trade – Related Aspects of Intellectual Property, Dz. U. z 1996 r., Nr 32, poz. 143). Prawo międzynarodowe ma pierwszeństwo przed polską ustawą, więc w razie ewentualnych rozbieżności stosuje się ustawę międzynarodową, czyli w tym wypadku TRIPS.

Definicja tajemnicy przedsiębiorstwa w TRIPS

Zgodnie z art. 39 TRIPS tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią informacje, które:

1. są poufne w tym sensie, że jako całość lub w szczególnym zestawie i zespole ich elementów nie są ogólnie znane lub łatwo dostępne dla osób z kręgów, które normalnie zajmują się tym rodzajem informacji;
2. mają wartość handlową dlatego, że są poufne; i
3. poddane zostały przez osobę, pod której legalną kontrolą informacje te pozostają rozsądnym, w danych okolicznościach, działaniom dla utrzymania ich poufności.

Co wynika z definicji tajemnicy przedsiębiorstwa?

Po pierwsze

Tajemnicą przedsiębiorstwa są tylko informacje. Informacje te mogą być zapisane na nośniku danych (notatki, wydruk, rysunek, fotografia, zapis elektroniczny itp.), ale mogą też być jedynie zapamiętane. Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jako przykład tajemnic przedsiębiorstwa podaje informacje techniczne, technologiczne lub organizacyjne przedsiębiorstwa. Lista ta jest otwarta.

Przeczytaj też:  Przykłady tajemnic przedsiębiorstwa

Po drugie

Informacja musi mieć wartość gospodarczą z tego powodu, że jest poufna. Posiadanie tej informacji daje przewagę konkurencyjną dlatego, że nie jest ona powszechnie znana, a jej uzyskanie przez konkurenta powinno ułatwić mu życie, przysporzyć korzyści lub zaoszczędzić kosztów. To, czy  informacja ma wartość gospodarczą, wynika z okoliczności, niemniej ostatecznie, w razie sporu, decyduje o tym sąd.

Przeczytaj też: O co chodzi z tą tajemnicą przedsiębiorstwa? oraz Wartość gospodarcza informacji

Po trzecie

Informacja nie może być ogólnie znana lub łatwo dostępna dla osób z kręgów, które normalnie zajmują się tym rodzajem informacji. Powszechna znajomość informacji albo co najmniej dostęp do niej osób, które są specjalistami w danej dziedzinie (osoby zwykle zajmujące się tym rodzajem informacji), wyłącza możliwość uznania jej za tajemnicę przedsiębiorstwa. Wyjątek dotyczy kompilacji informacji powszechnie dostępnych, przy czym w tym wypadku chroniony jest szczególny zestaw informacji. Przykładem może być lista klientów, która składa się z informacji ogólnie dostępnych w internecie.

Przeczytaj też:  Czy relacje z klientami i wiedza specjalistyczna stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa?

Po czwarte

Informacja powinna być traktowana przez przedsiębiorcę jako poufna i uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi powinien podjąć, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Przedsiębiorca powinien wyrazić wolę objęcia informacji poufnością, przy czym sama wola nie wystarczy. W ślad za tą wolą powinny pójść działania. Zgodnie z Dyrektywą UE dotycząca tajemnicy przedsiębiorstwa oraz TRIPS, powinny to być działania „rozsądne w danych okolicznościach”. Polska ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji posłużyła się sformułowaniem „przy zachowaniu należytej staranności”. W uzasadnieniu projektu ustawy możemy przeczytać, że w polskim systemie prawnym nie stosuje się sformułowania „rozsądne działania” i że najlepszym polskim odpowiednikiem, mającym znaczenie prawne, jest „należyta staranność”. Nie przekonuje mnie to uzasadnienie, gdyż moim zdaniem należyta staranność jest dalej idącym wymogiem, niż rozsądne działania, niemniej mam nadzieję, że sądy dokonają odpowiedniej interpretacji tego przepisu.